Lastig hè, je gedrag echt handig inzetten.
Anderen doen maar niet wat ze zeggen of wat jij wil. Je hebt regelmatig aanvaringen, bescheiden of pittig.
Of je zou juist de confrontatie wel aan willen gaan, maar je weet niet zo goed hoe.
En die de resultaten … die laten te wensen over.
Vind je het gedoe? Welkom bij de club.
De inhoud is toch klip en klaar. Het is toch duidelijk wat er moet gebeuren.
Je ziet het pas, als je het door hebt. Je weet wel die Cruijffiaanse wijsheid.
Weet je wat de kunst is?
Je eigen werkelijkheid even aan de kant schuiven. Echt oprecht luisteren en willen begrijpen hoe die ander dat probleem, die uitdaging of de wereld ziet.
Mens, mens, dat is knap lastig, nietwaar?
Het klinkt allemaal zo makkelijk, je eigen gedrag onder de loep nemen en veranderen. Zodat je mensen meer verantwoordelijkheid nemen, beter werk afleveren en graag voor en met jou werken.
Ik heb zelf die ontwikkeling doorgemaakt.
Ook ik begon mijn carrière als inhoudsdier. Dat boeide me. De inhoud kon ik lekker analyseren. En daarna stond ‘ie als een huis, toch?
Ik kan me nog goed herinneren dat ik als pas afgestudeerde bij de Nederlandse Spoorwegen een managementteam mocht uitleggen waarom er altijd gedoe was met winkeltjes in kantoorpanden van de NS.
Ik kreeg complimenten alom op mijn gedegen analyse en aanbevelingen. De kern was dat twee bedrijfsonderdelen samengevoegd moesten worden.
En wat gebeurde er vervolgens?
He-le-maal niets. De mt-leden bleven elkaar en hun collega’s van het andere bedrijfsonderdeel de tent uit vechten.
Dat was mijn eerste ervaring met hoe focus op de inhoud leidt tot niet-effectieve samenwerking en regie.
Een paar jaar later werd ik een van de leiders van de samenwerking tussen de Nederlandse Spoorwegen, ProRail en gemeente Amsterdam voor de aanleg van de Noord/Zuid-metrolijn onder Amsterdam Centraal.
Over samenwerken en gedoe gesproken …
Dit project had natuurlijk een giga-omvang en een waanzinnige impact op heel veel belanghebbenden.
De treinen moesten blijven rijden, de winkels blijven draaien en ondertussen moest heel het station op de schop om die metrolijn er onder door te krijgen.
Ik had het geluk dat ik een manager had die in het snotje had dat het succes van samenwerken bepaald wordt door ieders gedrag. Hoe je de onderlinge samenwerking effectief regisseert.
Zij observeerde mijn gedrag en trainde mij on the job in effectief gedrag vertonen. Zoals stoppen met duwen als de ander weerstand vertoonde en vragen gaan stellen.
Ondertussen maakten we enorme sprongen op de inhoud in dit megacomplexe dossier. In deze vier jaar tijd heb ik een groot deel van mijn expertise opgedaan.
Dat leiden draait om aandacht, waardering en begeleiding. Dat het draait om belonen, verder helpen en corrigeren. Dat het succes van je leiderschap zit in het dagelijkse gedrag dat je vertoont.
Dat het draait om beslissingen nemen, juist ook de moeilijke.
Dat je het verschil maakt door de uitvoering van je beslissingen goed te regisseren zonder je mensen te gaan managen.
Steeds in contact en verbinding met de ander. Uitgaan van en het versterken van de kracht van je mensen.
De aanleg van de Noord/Zuid-metrolijn zou 8 jaar duren. Uiteindelijk heeft het 16 jaar geduurd.
Ik durf te stellen dat ik een van de grondleggers ben geweest voor een succesvolle manier van samenwerken en regisseren die de NS, ProRail en de gemeente in staat hebben gesteld om die eindstreep te halen, ondanks alle tegenvallers.
In de jaren daarna heb ik tientallen samenwerkingen op touw gezegd, uitgebouwd, vlot getrokken. En eerlijk is eerlijk.
Slechts een deel heb ik naar grandioos succes kunnen regisseren.
Ik zat steeds in een context waar ik met collega’s evalueerde. Waarom lukt het in de ene setting wel en in de andere niet?
De rode draad bleek steeds weer gedrag te zijn.
Van mij en andere spelers in het spel.
Hoe beter ik met de ander een constructief gesprek kon voeren over ieders gedrag, hoe groter de kans op succes was.
Dat boeide me mateloos, nog steeds trouwens.
Ik ben zelf de sleutel om dat succes te regisseren. En jij dus ook!
In 2013 begon ik als zzp-er. Ik deed mijn kunstje en trok nog heel wat samenwerkingen van de grond of uit het slop.
Zo’n samenwerking hing vaak aan mij als trekker. Inmiddels voelde ik goed aan hoe ik dat succes kon regisseren. Als mijn opdracht afliep dan stortte het kaartenhuis nogal eens in elkaar.
Dat vond ik zonde van mijn inspanning en de investering van mijn opdrachtgevers.
In 2016 ontmoette ik Bert Moes, ondernemer en leiderschapstrainer. Hij heeft mij getraind in hoe ik mijn expertise over kon dragen aan mensen die daar behoefte aan hebben, in plaats van het steeds zelf doen.
Een aantal zaken kwamen voor mij bij elkaar: mijn eigen ervaring dat gedrag succes bepaalt, mijn drift om leidinggevenden van die expertise te laten profiteren én mijn wens om mezelf overbodig te maken.
In 2019 heb ik besloten mij volledig te richten, in samenwerking met Bert, op leiderschapstrainingen voor individuen en leiderschapsteams.
Het programma Spelregels Componeren (en het vervolg, Uitdaging trainen) had Bert al ingericht. Sindsdien heb ik daarmee individuele leidinggevenden getraind. Samen hebben we diverse managementteams individueel en gezamenlijk in dit programma begeleid.
Dat trainen doe ik op basis van live observatie.
Omdat je als mens altijd blinde vlekken hebt wat betreft je eigen gedrag. Door je gedrag te observeren kan ik je effectiever trainen.
Net als in de sport, de trainer ziet wat de sporter doet en traint hem of haar daarop. Niet omdat je niet goed bent, maar omdat je nog beter wilt worden.
Ik schreef er zelfs een boek over.
Een echte samenwerkingsversneller!
Ik heb Robert wederom ingeschakeld, na een eerdere, effectieve samenwerking. Hij heeft een moeizaam lopende samenwerking tussen eindgebruikers, beheerders en de eigenaar van een omvangrijk huurpand naar effectief vaarwater geregisseerd, naar ieders tevredenheid. Hij bouwt zo aan de relatie dat anderen ieders belang onderkennen en hun verantwoordelijkheid nemen. Daardoor regisseert hij handelingsperspectief richting oplossingen en constructieve samenwerking.
Robert valt op door zijn snelle begrip van de problematiek, zijn vermogen om belanghebbenden voor zich te winnen zonder het hoofddoel uit het oog te verliezen, en door zijn resultaatgerichtheid. Hij is een echte samenwerkingsversneller.
Jos Mandema
Hoofd Vastgoed
Zijn observaties maken het verschil.
Robert heeft mij als leidinggevende uitstekend ondersteund bij het professionaliseren van het projectmanagement. Ik kon goed met hem sparren en door zijn input kreeg ik de juiste inzichten in wat er speelde op de werkvloer. Hij heeft een zeer goed analytisch – en observatievermogen, dat hij op de juiste momenten effectief weet in te zetten.
Debbie van Noort
Directeur Integrale Projecten
Onze samenwerking gaat als een speer!
Robert observeert heel concreet hoe wij samenwerken. Op basis daarvan geeft hij heel duidelijk aan wat we handig doen en wat we effectiever kunnen regisseren als bestuur van een coöperatie in opbouw. Vervolgens helpt hij ons ook om dat eigen te maken op een plezierige, directe en duidelijke manier. We leren er als individuen en team veel van. Ook kunnen we met zijn ondersteuning de coöperatie effectief op- en uitbouwen, in samenwerking met de omgeving. We gaan als een speer!
Robert Vermeulen
Directeur Energiecoöperatie
Wat ik nu doe, is mijn sweet spot
De naam zegt het al: samenwerkingen versnellen. Dat gaat over hoe je als leidinggevende je dagelijkse gedrag inzet.
Vroeger vond ik het leuk om het zelf te doen. Nu vind ik het het allerleukste om anderen sprongen te zien maken waar ze zelf heel blij van worden, met mijn ondersteuning.
Dat dat gedoe eindelijk voorbij is. Dat je samen met je mensen sneller betere resultaten realiseert.
Dat je mensen graag voor en met je werken.
Met meer plezier en onderlinge vertrouwen.
En dat je en passant meer tijd en energie overhoudt. Voor andere dingen die je graag doet.
En verder?
Ik woon in het pittoreske dorp Abcoude met Sandra en drie opgroeiende kinderen in een hoekhuis met heerlijke tuin, in een rustige wijk.
Abcoude met het riviertje de Angstel en boven in beeld het Abcoudermeer.
© 25 april 1972 Aerophoto-Schiphol Luchtfotografie.
Mijn jaren ’70 huis is rechtsboven in het rode vierkantje in aanbouw.
Ik ben sinds mijn studententijd (da’s al een ruim 25 jaar, :-0) lekker sportief. Ik heb geroeid, deed jarenlang aan wielrennen.
Nu loop ik vooral hard (ik ben best een beetje trots op mijn record op de 10km: 39’40”, al zit al geruime tijd de klad in mijn progressie door een hardnekkige blessure).
En ik doe sinds drie jaar met veel plezier aan trimhockey.
Ik lees graag – de Harry Potter-serie was mijn recente hoogtepunt – en kom er de laatste tijd weer zoveel aan toe als ik zou willen.
Wat vind je ervan?
Denk je: “Ik moet Robert even in gedachten houden”?
Abonneer je dan op mijn wekelijkse, entertainende leiderschapsmail.
Je krijgt er meteen een e-book bij met vijf waardevolle regietips. Dat je het weet.